آدمیان در گذار از سنگلاخ زندگی به دو جاده پیشرو مینگر

آدمیان در گذار از سنگلاخِ زندگی، به دو جاده پیش‌رو می‌نگرند. نخست، آنان که بی‌محابا قدم در “بزرگراهِ هوس” می‌گذارند؛ همانانی که تن را به هر نسیمِ گذرا می‌سپارند و در تکرارِ بی‌پایانِ آغوش‌های بی‌ریشه، پاره‌ای از روحِ خویش را جا می‌گذارند. فرجامِ این راه، ویرانه‌ای است از اعتمادهای سوخته و قلبی که چنان در تاریکیِ تکثر گم شده که دیگر طعمِ یگانگی را نمی‌شناسد.

اما دسته‌ی دوم، سالکانِ طریقِ صبوری‌اند. آنان که “تنهاییِ باشکوه” را به “شلوغی‌های حقیر” ترجیح داده‌اند. اینان حرمتِ دل را نگاه می‌دارند و در خلوتِ خویش، چراغِ انتظار را روشن می‌گذارند. سرانجام، پاداشِ این تقوا، طلوعِ خورشیدی است که تمامِ آن صبوری را معنا می‌بخشد؛ آمدنِ آن “یک نفری” که نه برای عبور، بلکه برای ماندن می‌آید و آرامش را چون عطری ابدی در فضای جانشان می‌پراکند.