در گوشت زمزمه می‌کنند “نمی‌توانی”، چون سقفِ باورهای آن‌ها

در گوشت زمزمه می‌کنند “نمی‌توانی”، چون سقفِ باورهای آن‌ها کوتاه است، نه توانِ بال‌های تو.

به یاد داشته باش که جاده‌های پرترافیک و هموار، همیشه به مقصدهای تکراری می‌رسند. اگر همان راهی را بروی که همه رفته‌اند، و همان کارهایی را تکرار کنی که قرن‌هاست تکرار شده، انتظارِ معجزه و تغییری متفاوت، چیزی جز یک توهمِ شیرین نیست.

دیوانگی یعنی تکرارِ یک مسیر و توقعِ رسیدن به مقصدی جدید!

برای متفاوت بودن، باید جسارتِ تنها ماندن در مسیرهای نرفته را داشته باشی. اجازه نده هیاهوی آدم‌هایی که جرأتِ رویاپردازی ندارند، صدایِ بلندِ نبوغ و قدرتِ درونت را خفه کند. آن‌ها "نمی‌توانی"ِ خودشان را به تو دیکته می‌کنند؛ اما تو معمارِ دنیای خویشی.

با قدرت قدم بردار؛ نه برای اینکه ثابت کنی آن‌ها اشتباه می‌کردند، بلکه برای اینکه ثابت کنی تو لایقِ آن نسخه‌ای از زندگی هستی که هیچ‌کس حتی جرأتِ تصورش را هم نداشت. دنیا به کسانی تعلق دارد که بلدند برخلافِ جهتِ رودخانه شنا کنند و از طوفان، برای خودشان رقصِ پرواز بسازند.