دیدَمَش!!

دیدَمَش!!
خودم را میگویم!
بزرگتر شده بود
سردتر و غم دارتر....
چشمانش انگار تب داشتند...
و موهایش آرام و دراز
مثل قصه یِ تنهایی ها...
باورم نمیشود
اصلاً اویی نبود که آرزویش را داشتم....!!