یوسف ما ز تهیدستی خلق آگاه است

یوسف ما ز تهیدستی خلق آگاه است
به چه امّید ، به بازار رســــاند خود را ؟


الا یا حضرت عشق !
آخرین ذخیره ی کائنات ،
در سال قحطی انسانیت و شرافت و عاطفه !
ببین
بی تو
ایمان ، چه رایگان در بازار مکاره ی دنیا حراج شده است !
ببین
انسان ، تنها ، نامی ست بر پیکر آلوده ی بشر !
و آدمیت ـ دردا ـ تنها ، افسانه ای ست برای لالایی کودکان !
ببین
کورهای لنگان سر در گم را ...
هر روز
هر جا
آزاده را می ستاییم !
ولی ـ دریغا ـ هر لحظه ، از آزادگی دور و دورتر می شویم ...
زیستن چه دشوار است !
وقتی که درد ، استخوان سوز می شود
الا یا حضرت عشق !
برای آمدن
قدری شتاب کن
پیش از آن که دل ها بمیرند ..

اللهم عجل لولیک الفرج


دوست من !

آدمی را آدمیّت بایدش ... کرامت و ارزش انسان ها را نمی توان با گرایشات عقیدتی و سیاسی آنها محک زد .

این روزها چه راحت به خودمان اجازه می دهیم هر کسی را _ بی آن که درست بشناسیم _ زیر سوال ببریم و محاکمه کنیم .

چه پیوندها که برای همین تنگ نظری ها و نادانی های ما گسسته شد ... چه دوستی ها که در پی افکار پوچ و بی مغز ، به دشمنی مبدل شد !
راستی ما خلیفة اللهیم ؟! ... شرممان باد 


گر مسلمانی از این است که حافظ دارد

وای اگر از پس امروز بود فردایی