نا گزیر به رفتن که باشی ...

نا گزیر به رفتن که باشی ...
‌
راه باشد یا بیراه ...

خواهی‌ رفت ...

چمدانی سنگین از عکس‌ها و خاطره‌ها در دست ...

و سراب دیداری دوباره پیش رو ...

گاه می‌‌نشینی ...

نگاه ‌ات به دوردست غرقِ تخیّل ...

تبخیر می‌‌شوی ...

می‌باری ...

با خود سخن می‌‌گویی ...

و چنان در گذشته قدم می‌‌زنی‌ ...

که دیگر حال پرسه در حال را نداری ...

افسوس ...

ناگزیر به رفتن که باشی ...
‌
خواهی‌ رفت ...