بعد از شش ماه جنگ و دوری، این اولین آغوش است. پدر و دختر

بعد از شش ماه جنگ و دوری، این اولین آغوش است. پدر و دختر هر کدام در جبهه‌ای علیه داعش می‌جنگند؛ و اکنون بعد از ماه‌ها همدیگر را بازیافته‌اند. چه آغوش ِ ناب و باشکوهی!
یکی از شاهکارهای کوبانی این است که نگرانی‌های پدرانه و مادرانه را تبدیل به همدلی و همسنگری کرده. اینجا نه دختران دنباله روی پدرانشان هستند، نه پدران خود را عقب‌تر از فرزندانشان می‌پندارند. اینجا، همه با هم تصمیم می‌گیرند. همه با هم تصمیم‌هایشان را عملی می‌کنند، ‌ همه با هم می‌جنگند و همه با هم در تکاپوی صلح‌اند.
آغوش همدلانه این پدر، نقطه اتصال عشق به فرزند و عشق به آزادی را ثبت می‌کند و به تصویر می‌کشد. کوبانی از همه عشق‌ها وام گرفته. کوبانی همه عشق‌ها را به خدمتِ عشق به آزادی و صلح درآورده. وقتی کوبانی آزاد شد، چه عشق‌های به تعلیق در آمده‌ای که آزاد می‌شوند. جاری و روان می‌شوند.
کوبانی هر روز در گوش ِ تک تکِ فرزندانش جمله اندیشمندی را زمزمه می‌کند: «پرندگان، لانه خود را می‌سازند، و بعد عاشق می‌شوند. بعد عشقشان را زندگی می‌کنند».
پرسش چالش برانگیزی است:
از این باشکوه‌تر؟