مَن میرَوَم و کلیدِ این خانه دِلگیر را، زیرِ هیچ گُلدانی نَخواهَم گُذاشت..، دِلتنگ که شُدی، آمدی نَبودَم؛ نَگَرد! باران، هَرگز شَبیهِ آنچه بود، به آسمان بَر نمی گردد... تَمامِ زِندگی را زیر و رو کردم،نیستم...♡!
اَولین باری که دیدمِش،قَلبَم زمزمه کرد:این هَمون "یه نَفره"...💛