{% if state.amp %} {% else %} {% endif %}

من آن مرغم

من آن مرغم
که افکندم به صد دام بلا خود را
به یک پرواز ِ
بی هنگام کردم مبتلا خود را ...

نه دستی داشتم بر دل
نه پایی داشتم در گِل
بدست خویش کردم
این چنین بی دست و پا خود را ...!

وحشی_بافقی
دیدگاه ها (۳)

این ابیات زیبا و پر از تصویرسازی، غزل شماره ۳۳۶ از **بیدل ده...

😔🤲🤲 میلاد عرفان‌پورفریاد عطش... سوختن چلچله‌ها...افتاده میان...

اشعار یزدان رستمی اصل و محمدمهدی عسگری فکور

شهید زنده ای جانباز نستوهصلابت در تنت پیچیده چون کوهگل خورشی...

۲۷ شهریور، روز شعر و ادب فارسی و بزرگداشت استاد شهریاربه یاد...

او، بازمانده‌ی خانواده‌ی مقیمی و عزیزی است...می‌گوید:«من برا...

نگاهت می کنم خاموش و خاموشی زبان داردزبان عاشقان چشم است و چ...

_____پارت¹⁹ نفرین گوچولو_____هرچه بیشتر به کلیسا نزدیک می‌شد...

بسم الله الرحمن الرحیمپاسخ قسمت اول :آن خانمی که دستش را به...

★彡   Part 52 彡★ صبح روز بعد، درست بعد از صبحانه پدر و مادر ت...

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط