او، بازمانده‌ی خانواده‌ی مقیمی و عزیزی است...

او، بازمانده‌ی خانواده‌ی مقیمی و عزیزی است...

می‌گوید:

«من برای خودم هزاران آرزو داشتم...
تصمیم گرفته بودم وقتی پدر و مادرم پیر شدند،
من عصای دستشان باشم؛
دست‌های خسته‌شان را بگیرم،
کنارشان بنشینم،
پناه روزهای پیری‌شان باشم...

فکر می‌کردم وقتی فرزندانم بزرگ شوند،
هنوز فرصت دارم برای پدر و مادرم جبران کنم...
هنوز فرصت دارم ببوسمشان،
در آغوششان بگیرم
و بگویم چقدر دوستشان دارم...

اما نمی‌دانستم
روزگار، این‌قدر زود آنها را از من خواهد گرفت...

حالا مانده‌ام و دلی پر از حرف‌های نگفته،
دستی که دیگر دستی در آن نیست،
و حسرتِ بوسه‌ای
بر گونه‌های پدر و مادرم...

کاش فقط یک بار دیگر بودند...
فقط یک بار...
تا محکم در آغوششان بگیرم
و تمام دلتنگی‌ام را در آغوششان جا بگذارم...

اگر پدر و مادرتان هنوز نفس می‌کشند،
اگر هنوز می‌توانید صدایشان کنید،
اگر هنوز دستشان در دست شماست...

امروز ببوسیدشان...
امروز در آغوششان بگیرید...
امروز دوستشان داشته باشید و بگویید.

فردا شاید
تنها چیزی که برایتان بماند،
همین حسرتِ یک بوسه باشد...»