همخونه اجباری..

همخونه اجباری..
پارت ۱۴۷

«ویو پارک دوین»

صبح ساعت شش...

جلوی شرکت شلوغ بود.

همه با چمدون و لیوان قهوه جمع شده بودن.

ملیس با ذوق گفت:

_«آخرین نفر باز هم بوراکه!»

بوراک با خنده چمدونش رو داخل اتوبوس گذاشت.

_«خانم، آدم‌های مهم دیر میان.»

سوآ زد پشت سرش.

_«مهم یا خوابالو؟»

همه خندیدن.

من اما...

نگاهم دنبال یه نفر بود.

جونگ‌کوک.

چند دقیقه بعد...

ماشینش وارد محوطه شد.

پیاده شد.

کت اسپرت سرمه‌ای پوشیده بود و عینک آفتابی روی چشمش بود.

طبق معمول، همه بهش سلام کردن.

_«صبح بخیر، آقای رئیس.»

_«صبح بخیر.»

چشمش بین جمعیت گشت...

تا منو پیدا کرد.

برای یه لحظه نگاهمون به هم گره خورد.

اما قبل از اینکه سمتم بیاد...

داهی از ماشین دیگه‌ای پیاده شد.

_«صبح بخیر، کوکی.»

دوباره...

همون اسم.

جونگ‌کوک فقط سرش رو تکون داد.

_«صبح بخیر.»

همه سوار اتوبوس شدن.

من عمداً آخرین نفر رفتم.

یه صندلی کنار پنجره انتخاب کردم.

خواستم تنها بشینم.

اما درست وقتی داشتم هدفونم رو درمی‌آوردم...

بوراک کنارم نشست.

_«اینجا خالیه؟»

+«آره...»

چند ردیف جلوتر...

جونگ‌کوک نشست.

درست کنار...

داهی.

قلبم فرو ریخت.

آروم سرمو به شیشه تکیه دادم.

«پس اون برگه واقعاً اشتباه نبود...»