کجای این شب سنگی خودم را جاکنم امشب

کجای این شب سنگی ، خودم را جاکنم امشب
خودِ گُم کرده را آخر ،کجا پیدا کنم امشب...

شبی تارست و بی روزن ؛ غم است و خستگی با من
نمی دانم چگونه ، باغمت ، فردا کنم امشب...

شرابی نیست ، خوابی نیست ، نور آفتابی نیست
چگونه از سرم ، یاد و خیالت ، وا کنم امشب...

زچشم سایه ها پنهان ، خودم را می کشم هرجا
مگر پیدا تو را جایی ، منِ رسوا کنم امشب...

کجا پنهان شدی ازمن ، تو ای عشق توان فرسا
که باید هستی ام را ازهمه ، حاشا کنم امشب...

خراب غربت خویشم ، غریب لحظه ها ، بی تو
چگونه با غریبی های تلخم ، تا کنم امشب...

کسی دردم نمی داند ، کسی حرفم نمی خواند
دگر باید خودم را از جهان منها کنم امشب..