نوشتن در مورد انهایی که دوستشان دارم برایم واهمه انگیز اس

نوشتن در مورد انهایی که دوستشان دارم برایم واهمه انگیز است,
در هنگام نوشتن علامت سوال ها یکی پس از دیگری نقش نمایی می کنند...
این گونه می شود که گاه خیال نوشتن را در ذهنم خط می زنم,
و با ذهنی خط خطی به زیستن ادامه می دهم ؛

چگونه می توان آسمان نیلگون وجودت را در تکه کاغذی پنهان نمود,
آسمانی که شاید هر ستاره ای آرزو مند درخشیدن درپهنای آن است...
و من خوشحال ، که گاه دروسعت آن کورسویی می زنم,
غافل از راه شیری ها...
غافل از آن همه کهکشان که در درونت غوغایی به پا کرده اند,
اما کاش بدانی که همین کورسو برای ادامه دادنم کفایت می کند...

و شاید هم ستاره ای می شوی برای قلبی
و گیسوانت را همرنگ روشناییش می سازی
و ...
همین حقیقت هاست که گاه رنگ تاریک آزار را به خود می گیرند
که حریقی می شوند و گاه می سوزانند
و حالا دیگر کور سویی هم نیست
وستاره هم خاموش