بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
پاسخ قسمت اول :
دو پرسش جداگانه مطرح شده است که هر کدام پاسخی مستقل دارند:
الف) - بیم و امید :
حالات بیم و امید - خوف و رجاء را خداوند سبحان در وجود آدمی نهادینه نموده است؛ چرا که لازمۀ حیات بشر می‌باشد.
بیم و امید، همیشه نسبت به حوادث و پیشامدها در آینده می‌باشد. شاید کسی از گذشتۀ خود ناراضی باشد و یا برای حوادثی غمناک گردد، اما کسی از روزگاری که گذشته نمی‌ ترسد؛ چنان که کسی به گذشته امیدوار نیست، بلکه فقط نسبت به آینده امیدوار می‌باشد.
بیم و امید، دو پای حرکت و دو بال پرواز آدمی ‌می‌باشند؛ امید، شوق و انگیزه و انرژی برای رفتن ایجاد می‌ نماید،و بیم، بازدارندگی برای مراقبت از خود در برابر آسیب‌ ها و صدمات احتمالی ایجاد می‌ نماید.
به عنوان مثال: آن که امید دارد در رشته‌ ای به درجات بالای علمی برسد؛ با شوق و انگیزۀ فراوان تحصیل می‌کند - آن که امید به کسب دارایی دارد، کار می‌ کند و آن که امید دارد عاقبت به خیر شود، مُقرب گردد و در بهشت خدا به رستگاری ابدی برسد، بر شناخت و ایمان و تقوای خود می‌افزاید و فقط او را بندگی عبادت می‌نماید و هرگز شرک نمی‌ورزد: فَمَنْ كَانَ يَرْجُو لِقَاءَ رَبِّهِ فَلْيَعْمَلْ عَمَلًا صَالِحًا وَلَا يُشْرِكْ بِعِبَادَةِ رَبِّهِ أَحَدًا - پس هر كس به لقاى پروردگار خود اميد دارد، بايد به كار شايسته بپردازد و هيچ كس را در بندگی پروردگارش شريك نسازد.(سوره کهف بخشی از آیه 110)
همچنین، کسی که از مبتلا شدن به یک بیماری ویروسی می‌ترسد، از خود مراقبت میکند کسی که از تاریکی می‌ترسد، وارد تاریکی و ظلمات نمیشود و کسی از گرفتار شدن به عواقب سوء مواضع، گفتار و عملکرد های خود و معذب شدن می‌ترسد، از غفلت و گناه دوری می‌ ورزد.
در قرآن کریم، آیات متعددی در بارۀ بیم و امید - خوف و رجاء بیان شده است و در یک آیه، به هر دو تصریح شده است: أُولَئِكَ الَّذِينَ يَدْعُونَ يَبْتَغُونَ إِلَى رَبِّهِمُ الْوَسِيلَةَ أَيُّهُمْ أَقْرَبُ وَيَرْجُونَ رَحْمَتَهُ وَيَخَافُونَ عَذَابَهُ إِنَّ عَذَابَ رَبِّكَ كَانَ مَحْذُورًا - آنها كسانی هستند كه خودشان وسيله‏‌ای برای تقرب به پروردگارشان می‏جویند، وسيله‏‌ ای هر چه نزديكتر؛ و به رحمت او اميدوارند و از عذاب او می‏ ترسند، زیرا عذاب پروردگارت شایسته پرهیز است. امری است که باید از آن دوری جست.(سوره اسراء آیه 57)
آنان که به رحمت خدا امید ندارند، او را نمی‌ شناسند؛ و کسانی که از قهر و عذاب او نمی‌ترسند، غافلان و متکبرانند.(ادامه دارد...)