وقتی دستانم را می گرفتی

وقتی دستانم را می گرفتی
ساعتها دستانم

بوی عطر تو را می داد
و من هم از ترس

دستانم را در جیبم فرو می بردم

تا هوا راهزن بوی دستانم نشود

و عطر دستانم را با خود

به شهر نبرد

و مردم شهر را عاشق تو نکند

ولی یک روز
بدون دخالت هوا

بدون حضور من

قلبت راهزن نگاهی شد
و دلم بدجور صاعقه زد

بارانی چشمانم

بوی عطر دستانم را با خود برد