رمانپستچی قسمتچهارم

#رمان_پستچی #قسمت_چهارم

آن روز، ﺑﻬﺸﺖ زﻫﺮا ؛ واﻗﻌﺎ ﺑﻬﺸﺖ ﺑﻮد.ﻋﻠﯽ ﮐﻤﯽ آن ﻃﺮﻓﺘﺮ و ﻣﻦ ﮐﻤﯽ ﺑﺎ ﻓﺎﺻﻠﻪ از او.ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﺮدم ﭼﻨﺪﻫﺰار آدم آن زﯾﺮ ﺧﻔﺘﻪ اﻧﺪ ﮐﻪ ﮐﺴﯽ را دوﺳﺖ داﺷﺘﻪ اﻧﺪ و ﯾﺎ ﮐﺴﯽ دوﺳﺘﺸﺎن داﺷﺘﻪ اﺳﺖ.آﯾﺎ دوﺳﺖ داﺷﺘﻦ ، ﻫﻤﯿﺸﻪ دﻟﯿﻞ ﻣﯿﺨﻮاﻫﺪ؟ ﻗﺎﺻﺪﮐﯽ روی ﺷﺎﻟﻢ ﻧﺸﺴﺖ ، ﺑﻪ ﻓﺎل ﻧﯿﮏ ﮔﺮﻓﺘﻢ.ﻋﻠﯽ ﺳﺎﮐﺖ ﺑﻮد.ﺣﺘﻤﺎ داﺷﺖ ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﺮد ﭼﻄﻮر ﻣﻮﺿﻮع را ﻣﻄﺮح ﮐﻨﺪ.ﺑﻪ ﻣﺰاری رﺳﯿﺪﯾﻢ. ﻋﻠﯽ ﻧﺸﺴﺖ.ﻣﻦ ﻫﻢ ﺑﯽ اﺧﺘﯿﺎر ﻧﺸﺴﺘﻢ.ﮔﻔﺖ :رﻓﯿﻘﻢ ﻣﺤﺴﻨﻪ!ﺗﻨﻬﺎ دوﺳﺘﻢ.ﺷﺮوع ﮐﺮد ﺑﻪ ﻓﺎﺗﺤﻪ ﺧﻮاﻧﺪن.ﻓﺎﺗﺤﻪ ﺧﻮاﻧﺪﻧﺶ ﻣﺜﻞ درد دل ﺑﺎ ﺧﺪا ﺑﻮد.ﯾﮏ ﻧﺠﻮای ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ. ﮔﻔﺘﻢ :ﺧﺪا رﺣﻤﺘﺶ ﮐﻨﺪ. ﮔﻔﺖ :ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ دوﺳﺘﻢ ﺑﻮد.وﻗﺘﯽ از ﭘﺴﺘﺨﻮﻧﻪ ﺑﯿﺮوﻧﻢ ﮐﺮدن ، ﺑﺎ ﻫﻢ رﻓﺘﯿﻢ ﺟﺒﻬﻪ.ﺗﻮ ﻣﺎﺷﯿﻦ داﺷﺘﯿﻢ ﺗﺪارﮐﺎت ﻣﯿﺒﺮدﯾﻢ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻣﺎﺟﺮای ﺗﻮ و اون ﮐﺘﮏ ﮐﺎری رو ﺑﺮاش ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﺮدم.داﺷﺖ ﻣﯿﺨﻨﺪﯾﺪ ﮐﻪ ﺧﻤﭙﺎره زدن. ﺳﮑﻮت ﮐﺮد.اﻧﮕﺎر ﺗﻤﺎم رﯾﺸﻪ ﻫﺎی درﺧﺘﺎن ﻗﺒﺮﺳﺘﺎن ، دﻟﺶ را ﭼﻨﮓ ﻣﯿﺰد. ﮔﻔﺘﻢ :ﻣﺠﺒﻮر ﻧﯿﺴﺘﯽ ﺑﮕﯽ! ﮔﻔﺖ :آوردﻣﺖ اﯾﻨﺠﺎ ﮐﻪ ﺑﮕﻢ. ﻣﺎﺷﯿﻦ ﭼﭗ ﮐﺮد.آﺗﯿﺶ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد.ﻣﻦ ﭘﺎم ﮔﯿﺮ ﮐﺮده ﺑﻮد.ازﭼﻨﺪ ﺟﺎ ﺷﮑﺴﺖ ﺗﺎ ﺧﻮدﻣﻮ آزاد ﮐﺮدم.اﻣﺎ ﻣﺤﺴﻦ ، ﺧﻮب ﻧﺒﻮد.ﻓﺮﻣﻮن ﺗﻮ ﺷﮑﻤﺶ رﻓﺘﻪ ﺑﻮد.ﺧﻮﻧﺮﯾﺰی داﺷﺖ. ﮔﻔﺖ : ﺗﻮ ﺑﺮو! اﻻن ﻣﻨﻔﺠﺮ ﻣﯿﺸﻪ. ﮔﻔﺘﻢ : ﺗﻨﻬﺎت ﻧﻤﯿﺬارم. ﮔﻔﺖ :اﮔﻪ رﻓﯿﻖ ﻣﻨﯽ ﺑﺮو ! ﺟﺎی ﻣﻨﻢ ﻋﺎﺷﻘﯽ ﮐﻦ.ﺟﺎی ﻫﺮ دوﺗﺎﻣﻮن زﻧﺪه ﺑﺎش.ﺑﺮو ! ﻣﯿﻮن اﺷﮏ و دود ، ﻣﺤﺴﻦ و ﻣﺎﺷﯿﻦ ﺑﻪ آﺳﻤﻮن رﻓﺘﻦ.ﺟﻠﻮی ﭼﺸﻢ ﻣﻦ!
ﺳﮑﻮت ﮐﺮد.ﮔﻔﺘﻢ :ﭘﺎت؟ ﮔﻔﺖ:دو ﺑﺎرﻋﻤﻞ ﮐﺮدم.ﻣﯿﮕﻦ ﺧﻮب ﻣﯿﺸﻪ، وﻟﯽ ﺧﺐ ، ﯾﻪ ﭼﯿﺰی ﺳﺮﺟﺎش ﻧﯿﺴﺖ.ﻣﻦ دﯾﮕﻪ اون آدم ﻗﺒﻠﯽ ﻧﻤﯿﺸﻢ..اوﻧﺠﺎ ﺑﻮدم.ﺷﺎﯾﺪ ﻣﯿﺘﻮﻧﺴﺘﻢ ﮐﻤﮑﯽ ﮐﻨﻢ ، وﻟﯽ ﺑﻪ ﺣﺮﻓﺶ ﮔﻮش دادم. ﺷﺎﯾﺪ ﺗﺮﺳﯿﺪم.ﮔﺬاﺷﺘﻢ ﺑﺮه! از اﯾﻦ ﺑﻪ ﺑﻌﺪ دﯾﮕﻪ ﻧﻤﯿﺬارم ﮐﺴﯽ ﺑﻪ اﯾﻦ آﺳﻮﻧﯽ ﺑﺮه! داﺷﺖ ﻣﯿﻠﺮزﯾﺪ،دﻟﻢ ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ ﮐﻤﯽ ﺑﻪ او ﻧﺰدﯾﮑﺘﺮﺑﻨﺸﯿﻨﻢ :ﮔﻔﺘﻢ اون ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ ﺗﻮ زﻧﺪﮔﯽ ﮐﻨﯽ!ﺟﺎی ﻫﺮ دوﺗﻮن.ﺑﺮای اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر در ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﻢ ﺧﯿﺮه ﺷﺪ.ﺣﺎﻻ ﺗﻤﺎم زﻧﺒﻮرﻫﺎ ﻫﻤﺰﻣﺎن ﻧﯿﺸﻢ ﻣﯿﺰدﻧﺪ. ﮔﻔﺖ :ﭼﺮا دوﺳﺘﻢ داری؟ ﺧﺠﺎﻟﺖ ﮐﺸﯿﺪم!ﭼﻪ ﺳﻮاﻟﯽ! ﭼﺮا دوﺳﺘﺶ داﺷﺘﻢ؟ ﭼﻮن ﻫﻤﻪ ی آن ﭼﯿﺰﻫﺎﯾﯽ را داﺷﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮم ﯾﮏ آدم ﺧﻮب دارد. ﮔﻔﺘﻢ : ﻧﻤﯿﺪوﻧﻢ.از ﻣﻦ ﻧﭙﺮس! ﻣﻦ آدم دروﻏﮕﻮﯾﯽ ام.اون ﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎرو ﺧﻮدم ﺑﺮای ﺧﻮدم ﭘﺴﺖ ﻣﯿﮑﺮدم. ﮔﻔﺖ :ﻣﻨﻢ دروغ ﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ ﻣﺎدرم ﻣﺮﯾﻀﻪ ﺑﻢ ﮐﺎر ﺑﺪن ! ﮔﻔﺘﻢ :ﻣﻦ ﺗﻮ رو ﮐﻪ ﻣﯿﺒﯿﻨﻢ اﻧﮕﺎر اﮐﺴﯿﮋن ﻫﻮا ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﯿﺸﻪ.ﺗﺎزه ﻣﯿﺘﻮﻧﻢ ﻧﻔﺲ ﺑﮑﺸﻢ.ﻣﻨﻮ ﺑﺒﺨﺶ! دﺳﺖ ﺧﻮدم ﻧﯿﺴﺖ. ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ.ﭼﻨﺪ ﻗﺪﻣﯽ دور ﺷﺪ.اﻣﺎ ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺑﺮﮔﺸﺖ.روی ﻗﺒﺮ دوﺳﺘﺶ ﺳﺠﺪه ﮐﺮد و زد زﯾﺮ ﮔﺮﯾﻪ.ﻣﻮﻫﺎﯾﺶ روی ﭘﯿﺸﺎﻧﯽ اش رﯾﺨﺘﻪ ﺑﻮد.ﻣﺜﻞ ﮐﻮدﮐﯽ؛ ﺑﺎ ﺳﻮز، ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯿﮑﺮد.ﺟﻠﻮ رﻓﺘﻢ.ﻣﯿﺪاﻧﺴﺘﻢ ﻧﺎﻣﺤﺮﻣﯿﻢ.اﻣﺎ دﺳﺘﺶ را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮدم و روی ﻧﺎم ﻣﺤﺴﻦ ﮔﺬاﺷﺘﻢ. ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﻧﮕﺎﻫﻢ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ: ﻣﯿﺪوﻧﯽ دوﺳﺘﺖ دارم؟ﺣﺎﻻ ﭼﯿﮑﺎر ﮐﻨﯿﻢ؟ ﺳﺮدم ﺷﺪ.ﺑﻬﺸﺖ ﯾﮏ دﻓﻌﻪ
ﭘﺎﯾﯿﺰ ﺷﺪ