#رمان_پستچی #قسمت_سوم

#رمان_پستچی #قسمت_سوم

آﺧﺮﯾﻦ ﻗﻄﺮه ی آب ﻗﻨﺪ را ﮐﻪ داﺧﻞ دﻫﺎﻧﻢ رﯾﺨﺘﻨﺪ، ﺗﺎزه ﯾﺎدم آﻣﺪ ﮐﺠﺎ ﻫﺴﺘﻢ.روی ﻧﯿﻤﮑﺘﻬﺎی اداره ﭘﺴﺖ، ﻣﺮا ﺧﻮاﺑﺎﻧﺪه ﺑﻮدﻧﺪ و ﺧﺎﻧﻤﯽ ﺑﺎ ﻗﺎﺷﻖ ﭼﺎﯾﺨﻮری، ﻗﻄﺮه ﻗﻄﺮه آب ﻗﻨﺪ در دﻫﺎﻧﻢ ﻣﯿﺮﯾﺨﺖ ،ﭘﯿﺮﻣﺮد ﻋﯿﻨﮑﯽ ﻣﺪام ﻣﯿﮕﻔﺖ : ﭼﯿﺘﺎ ﺧﺎﻧﻢ ﺻﺪای ﻣﻨﻮ ﻣﯿﺸﻨﻮی؟ ﺧﻮﺑﯽ؟ ﭼﺖ ﺷﺪ ﯾﻪ دﻓﻌﻪ؟ ﺳﺮم را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮدم.اﺗﺎق دور ﺳﺮم ﻣﯽ ﭼﺮﺧﯿﺪ.اﻣﺎ اﺛﺮی از ﭘﯿﮏ اﻟﻬﯽ ﻧﺒﻮد ! ﻧﮑﻨﺪ ﻫﻤﻪ را ﺧﻮاب دﯾﺪه ﺑﻮدم ! ﭼﻄﻮر ﺑﺎﯾﺪ از آﻧﻬﺎ ﻣﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪم؟ﺧﺪا ﺑﻪ دادم رﺳﯿﺪ.ﭘﯿﺮﻣﺮد ﮔﻔﺖ: ﺣﺎج ﻋﻠﯽ رﻓﺘﻪ ﻣﻮﺗﻮرﺷﻮ ﺑﯿﺎره ﺑﺮﺳﻮﻧﺘﺖ ﺧﻮﻧﻪ.از ﺑﺲ ﺷﻤﺎ ﺟﻮوﻧﺎ از ﺧﻮدﺗﻮن ﮐﺎر ﻣﯿﮑﺸﯿﺪ! ﻣﻮﺗﻮر؟ ﻋﻠﯽ؟ ﯾﻌﻨﯽ ﻣﻦ، ﺳﻮار ﻣﻮﺗﻮر ﻋﻠﯽ؟ﻣﮕﺮ ﻣﯿﺸﺪ!؟ﺧﻮدش رﺳﯿﺪ. ﮔﻔﺖ:ﺧﺪا رو ﺷﮑﺮ،ﺑﺮﯾﻢ؟ ﮔﻔﺘﻢ :ﻣﻦ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﻣﻮﺗﻮر ﺳﻮار ﻧﺸﺪم ، راﺳﺘﺶ ﻣﯿﺘﺮﺳﻢ. ﮔﻔﺖ :ﮐﯿﻔﺘﻮﻧﻮ ﺑﺪﯾﻦ ﻣﻦ. ﮐﯿﻒ ﮐﻪ ﭼﻪ ﻋﺮض ﮐﻨﻢ!ﺳﺎک ﺑﺰرﮔﯽ ﺑﻮد ﻗﺪ ﻗﺒﺮ ﺑﭽﻪ !ﺑﻨﺪ ﺑﻠﻨﺪﮐﯿﻒ را اﻧﺪاﺧﺖ دور ﮔﺮدﻧﺶ. ﺳﻮار ﻣﻮﺗﻮر ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ:ﮐﯿﻒ ﺑﯿﻦ ﻣﺎﺳﺖ.ﻣﺤﮑﻢ ﻧﮕﻬﺶ داری، ﻧﻤﯽ اﻓﺘﯽ! و ﺗﺎ ﻣﻦ ﺑﺨﻮاﻫﻢ ﺑﻔﻬﻤﻢ ﭼﻪ ﺷﺪه ، ﺑﺎ ﭘﯿﮏ آﺳﻤﺎﻧﯽ در آﺳﻤﺎن ﺑﻮدﯾﻢ! آﻧﻘﺪر ﺗﻨﺪ ﻣﯿﺮﻓﺖ ﮐﻪ ﻓﻘﻂ ﺑﻪ اﺑﺮﻫﺎ ﻧﮕﺎه ﻣﯿﮑﺮدم ﮐﻪ ﻧﺘﺮﺳﻢ.ﺑﺎد ﺳﯿﻠﯽ ام ﻣﯿﺰد.ﺑﺮ ﭘﺸﺖ و ﭘﻬﻠﻮﯾﻢ ﻣﯿﮑﻮﺑﯿﺪ.اﻣﺎ ﻣﻦ ﭼﯿﺰی ﻧﻤﯿﻔﻬﻤﯿﺪم.ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﺧﻮرﺷﯿﺪ، ﺗﻤﺎم ﺑﺎدﻫﺎی ﺟﻬﺎن ﺑﺎزﯾﭽﻪ ﺑﻮد.ﮐﯿﻒ ﻣﻦ ﺑﻪ ﮔﺮدﻧﺶ ، دﺳﺖ ﻣﻦ روی ﮐﯿﻒ، اﺻﻼ ﺟﻬﺎن ﺑﺎزﯾﭽﻪ ﺑﻮد.ﮔﺮدن آﻓﺘﺎب ﺳﻮﺧﺘﻪ ﺑﺎ ﺧﺮﻣﻦ ﮔﻨﺪم ﻣﻮﻫﺎﯾﺶ در ﺑﺎد ، اﺻﻼ ﺗﻤﺎم ﮔﺬﺷﺘﻪ، ﺑﺎزﯾﭽﻪ ﺑﻮد.ﺟﻬﺎن از آن ﻟﺤﻈﻪ ﺷﺮوع ﻣﯿﺸﺪ ﮐﻪ دو دﺳﺘﯽ ﮐﯿﻒ ﺑﺰرﮔﻢ راﭼﺴﺒﯿﺪه ﺑﻮدم و ﻋﻠﯽ ﻣﯿﺎن اﺑﺮﻫﺎ اوج ﻣﯿﮕﺮﻓﺖ و ﻋﻄﺮ ﮔﻨﺪم..ﭘﺲ ﻋﺸﻖ اﯾﻦ ﺑﻮد؟ﭼﯿﺴﺘﺎی ﺗﺮﺳﻮ ﻣﺮده ﺑﻮد!
ﻧﻔﻬﻤﯿﺪم ﭼﻄﻮر رﺳﯿﺪﯾﻢ. ﮔﻔﺘﻢ ﻣﺮﺳﯽ.ﮐﺎش ﻧﻤﯿﺮﺳﯿﺪﯾﻢ. ﮔﻔﺖ:ﺑﻠﻪ؟ ﮔﻔﺘﻢ : ﻫﯿﭽﯽ ! ﺑﺎز ﭼﺮت ﮔﻔﺘﻢ. ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ! ﮔﻔﺖ ﻫﻨﻮز ﻫﻢ ﻧﺎﻣﻪ زﯾﺎد داری؟ ﮔﻔﺘﻢ:دﯾﮕﺮ اﺻﻼ ﻧﺪارم! ﮔﻔﺖ:ﻣﻦ ﺑﺮاﺗﻮن ﯾﮑﯽ ﻣﯿﺎرم.ﺳﻔﺎرﺷﯽ ﺧﻮدم! ﮔﻔﺘﻢ : ﮐﯽ؟ ﺧﻮدم را ﻧﯿﺸﮕﻮن ﮔﺮﻓﺘﻢ ﮐﻪ ﺟﯿﻎ ﻧﮑﺸﻢ. ﮔﻔﺖ:ﻓﺮدا ﺧﻮﺑﻪ؟ ﮔﻔﺘﻢ :ﻣﻨﺘﻈﺮم.ﯾﺎزده؟ ﮔﻔﺖ: ﯾﺎزده . دﺳﺘﯽ ﺗﮑﺎن داد و رﻓﺖ. ﺗﻪ ﮐﻮﭼﻪ ﮐﻪ ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﺷﺪ ﭘﺪرم ﻧﮕﺮان رﺳﯿﺪ : ﮐﺠﺎ ﺑﻮدی، ﺑﻠﯿﺘﺖ را ﮔﺮﻓﺘﯽ؟ ﮔﻔﺘﻢ: آره وﻟﯽ ﻧﻤﯿﺮم. ﮔﻔﺖ :ﭼﺮا ؟ ﮔﻔﺘﻢ : ﻣﯿﺨﻮام ﺟﺎش ﻋﺮوﺳﯽ ﮐﻨﻢ! ﭘﺪر ﮐﻪ ﻣﺮا ﻣﯿﺸﻨﺎﺧﺖ، ﮔﻔﺖ: داﻣﺎد ﺧﻮاﺳﺘﮕﺎری ﮐﺮده؟ ﮔﻔﺘﻢ : ﻧﻪ.ﻗﺮاره ﻓﺮدا ﯾﺎزده ﺻﺒﺢ ﺑﮑﻨﻪ!
ﭘﺪرم ﮔﻔﺖ : ﻣﺒﺎرک! ﺧﻮﺑﯽ ﺗﻮ؟ ﮔﻔﺘﻢ : ﻗﺮﺑﻮﻧﺖ ﺑﺮم.آره ! و ﺟﯿﻎ ﺑﻠﻨﺪی ﮐﺸﯿﺪم ،ﺗﺎ ﺻﺒﺢ ﻧﺨﻮاﺑﯿﺪم. ﯾﺎزده ﺻﺒﺢ ، دم در ﺧﺎﻧﻪ... ،ﻣﻮﺗﻮرش ﮐﻪ داﺧﻞ ﮐﻮﭼﻪ ﭘﯿﭽﯿﺪ، ﺣﺲ ﮐﺮدم اﻻن ﺻﺪای ﻗﻠﺒﻢ، ﺟﺎی اذان ﻣﺴﺠﺪ ﻣﺤﻞ ﭘﺨﺶ ﻣﯿﺸﻮد ،ﺳﻼم زﯾﺮﻟﺒﯽ ﮐﺮد وﮔﻔﺖ: ﮐﯿﻔﺘﻮ آوردی؟ ﺑﺎﯾﺪ ﺳﻮار ﺷﯽ!ﻣﺤﮑﻢ ﮐﯿﻒ را ﭼﺴﺒﯿﺪم و ﺑﺎز ﭘﺮواز! ﮔﻔﺘﻢ ﮐﺠﺎ؟ ﮔﻔﺖ :ﻃﺎﻗﺖ ﺑﯿﺎر.ﺑﻬﺸﺖ زﻫﺮا! وای ﺟﺎﻧﻢ !ﺧﻮاﺳﺘﮕﺎری در ﮔﻮرﺳﺘﺎن! ﻋﺎﺷﻖ ﺧﻼﻗﯿﺖ ﺑﻮدم.ﻣﯿﻤﺮدم ﺑﺮای رﺳﯿﺪن ﺑﻪ ﺑﻬﺸﺖ زﻫﺮا ﺑﺎ او!
#چیستا_یثربی