خدایا منو ببخش اگه یه وقتایی فکر میکنم وظیفه ات هست

خدایا منو ببخش اگه یه وقتایی فکر میکنم وظیفه ات هست

که همه چیز رو بهم بدی و یه جورایی همیشه ازت طلبکارم...

خدایا منو ببخش اگه بابت اون چیزهایی که بهم ندادی اون جور که باید شکرت رو به جا نمی آرم... 
خدایا منو ببخش که همیشه تو ناخوشی ها یادم می افته که یه خدایی هم دارم... 
خدایا منو ببخش که همیشه تو نمازم همه جا هستم الا در نماز... خدایا منو ببخش یه وقتایی به خاطر نماز هیچ و پوچ و بی روحی

که می خونم فکر میکنم لایق بهترین ها هستم.

خدایا منو ببخش که همیشه برای همه چیز و همه کس

به اندازه ی کافی وقت دارم؛ جز برای نماز خوندن و با تو بودن...

خدایا منو ببخش که ساعتهای متوالی رو با دیگران می گذرونم

ولی موقع نماز خوندن از همه ی مستحبات فاکتور میگیرم...

خدایا منو ببخش که بهت اعتراض میکنم وقتایی که دستم رو با مهربانی می گیری

و از پرتگاه نجاتم میدی...

خدایا منو ببخش اگه همیشه به فکر رضای همه ی هیچ ها هستم؛

ولی به فکر رضای تو که همه هستی نیستم...

خدایا منو ببخش که فکر کردن به هیچ ها ، غبار بر دلم نشانده تا نتوانم تو را بشناسم... 
خدایا منو ببخش اگه یه وقتایی تورو دشمن خودم میدونم و همه ی هیچ ها رو دوست خودم... 
خدایا منو ببخش اگه یه وقتایی یادم میره که تو خدایی و من بنده ات...