انسان ها طماع هستن شاید به همین دلیله که یکی از گناهان ک

انسان ها طماع هستن، شاید به همین دلیله که یکی از گناهان کبیر طمع هست... شاید خدا دوست داره ببینه مخلوقاتش میتونن برای رسیدن به رستگاری برخلاف ذاتشون زندگی کنن؟! یا حداقل به گناهشون اعتراف کنن و پوزش بطلبند!
اما خب موضوع من رستگاری انسان ها نیست! اهمیت زیادی به جایگاه اونها در این جهان یا جهان دیگه نمیدم! موضوع من طمع آسیب زدنه! یعنی چی؟ امممم... بزار اینطوری بگم که انسان ها عاشق چیزای شکسته و خراب هستن! نه، اشتباه نکن! اونها چیزای شکسته رو برای عشق ورزیدن و ترمیم کردن دوست ندارن! اونها عاشق شکستن چیزها هستن! اونها طمع نابود کردن دارن! اونها می‌ایستن بالای سر تو با پوزخندی به تیزی چاقو و قهقه ای به بلندی غرش دریا در حالی که روی زانوهات افتادی و قلبت توی دستات ضعیف میتپه و روحت با خون سرخ رنگ اون لکه دار شده!! اونها می‌ایستن و اثر هنریشونو با غرور تماشا میکنن و بعد وقتی با لذت چیزی که نابود کردند ارضا شدند! میچرخند و شروع میکنن دور شدن! چون انسانها از چیزهای شکسته و خراب متنفرن! بخوام واضح تر بگم... یک نقاش پرنده ای زیبا رو میبینه بعد اسلحه اش را سمت اون میگیره و بهش شلیک میکنه، سقوط پرنده رو تماشا میکنه و نقاشی میکنه، اثر هنری خارق‌العاده‌ی هست، نه؟ سقوط یک پرنده! اما نقاش پرنده ای با بال شکسته رو دوست داره؟ نه! اون سقوط اون پرنده رو دوست داشت!