این‌روزها بیش از هرچیز به شهادتِ این یک چیز فکر می‌کنم:

این‌روزها بیش از هرچیز به شهادتِ این یک چیز فکر می‌کنم:
"بالشت" . . . .
به بالشت فکر می‌کنم . . . .
به شب‌هایی که در آن داد زدیم . . . .
شب‌هایی که گازش گرفتیم . . . .
شب‌هایی که در آن زار زار گریه کردیم و شب‌هایی که بغل‌اش کردیم و آرام خوابیدیم . . . .
بالشت آغوشِ همیشه بازِمان بوده است . . . .
گوشِ همیشه شنوای‌مان بوده است و یارِ همیشه بخشنده‌مان بوده‌است . . . .
آدم‌ها را از روی بالشت‌های‌شان می‌توان شناخت . . . .
اگر بالشتِ‌شان صحیح و سالم باشد معنی‌اش این است که تنها نیستند؛ وقتی برای تنهایی ندارند . . . .
♥ یاری برای درد دل دارند ، آغوشی برای گریه کردن دارند ، دلیلی برای داد زدن ندارند . . . .♥
اما اگر بالشتی را دیدید که از درون تکه‌تکه شده است بدانید که صاحبش دل تنگ است ، دل شکسته‌است ، درونِ سینه‌اش پر از حرف است . . . .

روزِ قیامت اگر باشد شهادتِ بالشت برایم شنیدنی‌تر است . . . .
او بدونِ شک بهتر از من می‌تواند منظورِم را برساند . . . .