نه اسپرسو،

نه اسپرسو،
نه قهوه‌ی تلخ،
نه آن تلخی شیکِ فنجان‌های کافه‌نشینی—
فقط تو.

تو،
که مزه‌ات
نه شیرینی‌ست، نه تلخی،
بلکه چیزی ماندگار
میان لبخند و دلتنگی.

تو،
که بیدارم می‌کنی
بی‌کافئین،
و آرامم می‌کنی
بی‌شکر.

تمام جهان را در فنجان ریخته‌ام،
چشیده‌ام،
چرخانده‌ام—
و فهمیده‌ام:
هیچ‌کدام تو نمی‌شود.
🫀🫀