نامه ای ننوشته  دارم ،  سرّ و اسرارش نهان  

نامه ای ننوشته  دارم ،  سرّ و اسرارش نهان  
ای که گوئی غیب دانی نامه ی ننوشته خوان     
در گزاف از عشق گوئی گوچه دارم پیشِ رو؟    
جز  سیاهی  گو  نداری  ای  غروب نیمه جان   
عالمی  کردی   تباه   و  دادِ   شیدائی  کشی   
از تو جُز  باری گران  هرگز  ندیده  در جهان
جمله ی درمانده گان را کرده ای درمانده تر
تا به کی من من کُنی ، ای ذره خاک پُر زبان؟  
تا کجا  بالا  روی ؟  بنگر  به  زیر  پای  خود     
چون  فرو  افتی  نماند  ذرّه ای از تو نشان