دگر از وحشت مرداب خودم دلگیرم

دگر از وحشت مرداب خودم دلگیرم
به خدا منتظر فرصت یک تغییرم
مثل یک خانه و کاشانه از ریشه خراب
رو به ویرانی ام و کس نکند تعمیرم
من اگر برکه صفت ماندم و دریا نشدم
چه کنم؟ بسته تقدیرم و بی تقصیرم
مگذارید دگر بر سر راهم تله ای
من که خود بی تله در دام خودم زنجیرم
همه پژمرده و افسرده و ماتم زده ام
همه می نالم و چون ناله بی تاثیرم
در سرم بار دگر میل به دریا شدن است
گر چه چون قطره یک دانه و بی تکثیرم
از تماشای زمین وز همه جا خسته شدم
بخدا منتظر فرصت یک تغییرم