هنر بین سنگ ها میپیچد

هنر بین سنگ ها می‌پیچد .
ماده خالصی نیست .
اصلا نمی‌دانیم که چیست.
شاید یک آدم است ، یک مجسمه ساز که وارد این تونل ها می‌شود .
دستانش بی اختیار انجام می‌دهند در حالی که خودش شیفته ، در این تونل ها گم شده .
سکوت و فقط تمرکز می‌ماند .
بین سنگ ها فقط باید گم شد .
تا دست ها بتراشند و بعد ، متعجب به این نقش ها نگریست .
گم شدن ، کم کم لذت بخش می‌شود .
در این دالان ها اما ، بالاخره پس از مدتی ، خرناس گرسنگی می آید یا مزاحمی که دوستش داری .
فریاد را دنبال میکنی.
همانطور که سعی میکنی از بین سنگ ها خارج شوی  دستانت خاموش می‌شوند .
دیگر نقشی تراشیده نمی‌شود .
بعد فریاد گرسنگی را دنبال میکنی و همه چیز تمام میشود .
سنگ رها می‌شود و دستانت آویزان ...
به خودت می آیی ...
حالا باید چیکار کنی ؟
آشپزخانه و یک بشقاب سالاد
اما در ظرف پلاستیکی و خیار های برش خورده ، در برجستگی بال کاهو ها و در ذوب شدن گوجه ها ، میتوانی فقط یک لحظه فکر کنی ؟
تو در زمان هنر ، دقیقا چه غلطی می‌کنی ؟
شاید باید خیلی فکر کنی تا به این نتیجه برسی که هنر هیچ نیست جز گم شدن .
هر چه که باشد تو در آن گم میشوی تا دستانت کم کم مهارت بیاموزند .
کار تو فقط ، گم شدن است ...
زیرا هنر در گم شدن می‌پیچد.
هنر تو نیز ، در بین سنگ ها می‌پیچد .
گم میشوی تا زمانی که فریاد گرسنگی یا فریاد خواب آلودگی یا شاید هم فریاد های یک مزاحم تو را از آن گم گشتگی نجات دهد ...

تقدیم به هنر