به سراغ من اگر می آیید،پشت هیچستانم،پشت هیچشتان جای است،پ

به سراغ من اگر می آیید،پشت هیچستانم،پشت هیچشتان جای است،پشت هیچستان رگهای هوا، پر قاصدهایی است،که خبر می آرند، از گل واشدۀ دورترین بوتۀ خاک،روی شن ها هم،نقش های سم اسبان سواران ظریفی است که صبح،به سر تپۀ معراج شقایق رفتند،پشت هیچستان، چتر خواهش بازاست،تا نسیم عطشی در بن برگی بدود،زنگ باران به صدا می آید،آدم اینجا تنهاست،و در این تنهایی
سایۀ نارونی تا ابدیت جاری است،به سراغ من اگر می آیید،نرم وآهسته بیایید ، مبادا که ترک بردارد،چینی نازک تنهایی من