شـمـا نمـی دانـید چـه ام شـده اسـت . . . .

شـمـا نمـی دانـید چـه ام شـده اسـت . . . .

از کـوچـه پـس کوچـه هـای پشـت پنـجره تـان مـی گـذرم ,

و دلـم بـه انـدازه ی تمـام ظـرف هـای آشپـزخـانـه مـان شکـستـه اسـت . . . .

و شـمـا نمـی دانـید چـه ام شـُده اسـت . . . . !

دلـم بـه انـدازه ی نبـض تـن تمـام گـنجشـک هـا ,

حـوالی شمـا تـُند مـی تپـد . . . .

دلـم بـه انـدازه ی همـه ی کسـانـی ,

که بـرای رسیـدن بـه جایـی دیـرشان شـُده است ,

شـور می زنـد . . . . !

دلـم قـدر همـه ی تـا بـه حـال خـواستنـم ،

دیگـر تـو را نمـی خواهـد . . . .

و قـرار هـم نـیسـت ,

شـما بـفهمـید چـه ام شـُده اسـت . . . .