بنده ی من !

بنده ی من !

چرا پیش من نمی آیی ؟ از من مهربان تر و زیباتر و غنی تر چه معشوقی داری ؟ چرا عاشق من نمی شوی ؟ تو چگونه عاشقی هستی که من باید ناز تو را بکشم ؟ چرا این قدر کودکی که باید تو را با عسل و آتش گول بزنم و پیش خودم بیاورم ؟ چرا روز ها با مردمان معامله و معاشرت می کنی و شبها به من ناسزا می دهی ؟ من لیلی هستم تو چرا مجنون نمی شوی ؟ من هر روز کاسه هایت را می شکنم چرا نمی فهمی که تو را دوستدارم ؟ چرا نمی فهمی ؟ چرا برای کاسه شکسته هایت گریه میکنی ؟ « کاش می دانستی چقدر مشتاق تو هستم و همان بهتر که نمی دانی که اگر می دانستی از شوق می مردی » و من نمی خواهم بمیری می خواهم زنده باشی و عاشقم شوی ؛ عاشقم شوی تا عاشقت شوم و عاشقت شوم تا تو را بکشم . زیبای من ! صد و بیست و چهار هزار و چهارده فرشته را به شکل انسان فرستادم تا عاشقی را به تو بیاموزند اما تو ... فقط نماز خواندی که به جهنم نروی و روزه گرفتی که به حوری برسی و ... فردا که بزرگ شوی و به بلوغ برسی ، خواهی فهمید که من زیبا هستم آنگاه می خواهی عاشق من شوی ولی دیر شده است و تو در آتش فراق من خواهی سوخت و جهنمی که می گفتم همان خواهد بود