سناریوبخاطر توپارت

سناریو:بخاطر تو/پارت۱۶

خواستم دخترا رو بیدار کنم ولی اوراراکا و یائوروزو نزاشتن.گفتن نیازی نیست بیدارشدن کنم.صبحونه شون تو یخچال بود امروز هم مدرسه نداشتن.راست ام میگفتن.خب درهرصورت هاکاگوره و مینا تمام پول تو جیبی این ماهشون رو خرج کرده بودن.سویو هم علاقه ای به خرید کردن نداشت.

لباس پوشیدیم و راه افتادیم به سمت محل قرار.بعد ۳۰ دقیقه رسیدیم.همه اومده بودن و ما نفرات آخر بودیم.کلا ۱۶ نفر بودیم و ۵ نفر نیومده بوون..سویو،هاکاگوره و مینا که...خودتون خبر دارین دیگه.کامیناری و مینتا هم...لازمه دلیل بیارم؟به چند تا گروه تقسیم شدیم و قرار شد یه ساعت بعد همو همینجا ببینیم.گروه ها اینجوری بودن که:
اوراراکا و یائوروزو باهم.
کوتا و سرو و جیرو باهم.
اوجیرو و ساتو باهم.
میدوریا و ایدا و تودوروکی باهم.
کاتسوکی و کریشیما باهم.
من و توکویامی و شوجی انفرادی.
از بچه ها جدا شدم و رفتم سمت چند تا مغازه.
هانا:خب خب.باید یه سری چیزا بخرم مثل...آها!
**بعد ۴۵ دقیقه**
هانا:خب باتری خریدم.چراغ قوه خریدم.دارو هامو تمدید کردم.مواد غذایی هم...نمک و فلفل و ادویه خریدم.خب هیچی نمونده.عه.اینجارو یه مغازه...
یهو چشمم خورد به یه مغازه اکسسوری فروشی.با خودم گفتم یه نگاه ضرر نداره.رفتم داخل و یه چرخ زدم که چشمم افتاد به یه فیگور آیزاوا سنسه.وای خدا اینو!اگه سنسه اینو ببینه فاتحه ام خونده است.خب،پس میخرمش!(مرض به روایت تصویر).

فیگور رو گرفتم و از مغازه اومدم بیرون.یهو یه مغازه تجهیزات قهرمانی دیدم.یعتی از حق نگذریم مغازه رو ندیدم. دستکش های ضد سوختی رو دیدم.دستکش های سیاه و مات بدون انگشت.گفتم اگه باکوگو اینارو بکنه دستش.اووو چه شود.ولی یادم افتاد این دور و بر ندیدمش.دستکش هارو گرفتم و اومدم بیرون.بعد برگشتم به محل قرار.

هیچکس نیومده بود.تصحیح میکنم.هیچکس جز من و کاتسوکی نیومده بود.برق شیطنتی تو چشمام درخشید.پشت فواره مرکز پاساژ(همون محل قرار)قائم شدم.کاتسوکی اونور نشسته بود و مدام غر میزد.پاورچین پاورچین رفتم سمتش و یهو،پریدم داد زدم"من اومدم!!"کاتسوکی یهو پرید گارد گرفت ولی تا دید منم یه قیافه عبوس و عصبانی گرفت و گفت"تچ.بی مزه"بعد پشتش رو کرد به من.خندم گرفت و نتونستم جلو خودمو بگیرم و خندیدم.حس کردم کاتسوکی هم یه لبخند ناچیز زد.ولی ندیدم.یهو یاد دستکش ها افتادم.جعبه شون رو برداشتم و صداش کردم.
هانا:کاتسوکی.
باکوگو:چته؟
هانا:اینا برا توعه.
کاتسوکی یه نگاه ریز از رو شونه اش انداخت و دستاشو تو جیبش محکم تر کرد.
کاتسوکی سرش رو برگردوند سمت من و گفت"و اون چیه؟"گفتم"شاااید...یه هدیه...یه هدیه ی بی دلیل..."کاتسوکی اول به نگاه به جعبه انداخت بعد یه نگاه به من.فهمیدن میخواد چی بگه.گفتم"و اگه ناراحت نمیشی(با یکمی تیکه انداختن)،برای اینکه بفهمی چی توشه باید بازش کنی."