گاه

گاهے

نہ گریہ آرامت مے ڪند

و نہ خنـده

نــہ فریـاد آرامـت مے ڪنـد

و نـہ سڪوت

آنجاست ڪہ با چشمانے خیس

رو بہ آسماڹ مے ڪنے

و مے گویـے

خدایـا تنهـا تـو را دارم

تنهـایم مگذار