ای جان به فدای تو و چشمان سیاهت

ای جان به فدای تو و چشمان سیاهت
لبخند لب و شور و شر و شرم نگاهت

بر خاک رهت ریشه زنم سبز برویم
هر غنچه ز ایمان دلم پشت و پناهت

بر بستر یکرنگی تو جان بفشانم
چون باغ وجود تو دگر نیست شباهت

صبرم به سر اید که ببینم سر و رویت
سرمست و غزلخوان بنشینم سر راهت

هر صبح که از گوشه ی ایوان به در آیی
جانم به در آید چو ببیند رخ ماهت

تا گوشه ی چشمی به منت جلوه فشانی
پابند شود مرغ دلم فکر تو راحت