هیچ‌کس به ما یاد نداده است که «تلاش کردن» همیشه ستودنی نی

هیچ‌کس به ما یاد نداده است که «تلاش کردن» همیشه ستودنی نیست.
گاهی تلاش کردن، زیباترین و غم‌انگیزترین شکلِ خودتخریبی است؛ آن‌ زمان که تمام قدرت و اراده‌ی ما صرفِ چیزی می‌شود که از اساس، «اشتباه» است.
«قدرتِ یک اراده‌ی بیجا» از این جهت ویرانگر است که به ما توهمِ پیشرفت می‌دهد. ما عرق می‌ریزیم، خسته می‌شویم، و چون در حال «انجام دادنِ کاری» هستیم، تصور می‌کنیم که حتما به جایی خواهیم رسید.
این همان تلاش برای توضیح دادنِ خودت به کسی‌ست که هیچ قصدی برای فهمیدنِ تو ندارد.
همان بخشیدنِ تمامِ قلبت به کسی ست که دنیایش برای تو ساخته نشده.
و همان تلاش برای ریشه دواندن در خاکی ست که تو را بیگانه می‌داند.
اما نتیجه‌ی این تلاش‌ها، فقط نرسیدن نیست؛ بلکه فرسودگیِ عمیقی‌ست که باعث می‌شود به توانایی‌های خودمان شک کنیم.
تراژدی این نیست که ضعیف بوده‌ایم؛ بلکه تراژدی واقعی آن است که بدانیم، اتفاقا بسیار هم قدرتمند بوده‌ایم، اما در جای اشتباه.
در نهایت می‌توان گفت، بزرگترین بینش هر انسان، محکم‌تر پارو زدن نیست؛ بلکه تشخیص درست خشکی از دریاست.