شبیه برگ های پاییزی بود که باد، بیرحم، از شاخه های خاطره

شبیه برگ های پاییزی بود که باد، بیرحم، از شاخه های خاطره ربوده بود. مهتابِ سرد از لای ابرهای مرده میگذشت و سایه ها روی دیوار، شکل تنهایی را نقاشی میکردند. پای پنجره نشسته بودم؛ صدای قدمهای فرسودهی زمان را میشنیدم که از کوچهی خالی میگذشت
گلدانِ شکستهی کنار طاقچه، هنوز بوی گل های پژمردهاش را در خود داشت… گویی غم، همیشه پیش از آمدنِ تو، خانه را پر میکند.» 🔮🍃🥀🌹