اگر شبی فانوس نفس های من خاموش شد

اگر شبی فانوسِ نفس هایِ من خاموش شد

اگر به حجلۀ آشنایی

در حوالیِ خیابانِ خاطره برخوردی

و عده ای به تو گفتند

کبوترتــ در حسرتِ پَر کشیدن پَرپَر زد !

تو حرفشان را باور نکن !

تمامِـ این سال ها کنارِ من بودی !

کنارِ دلتنگیِ دفاترَمـ

در گلدانِ چینیِ اتاقمـ

در دِلمـ . . .

تو با من نبودی و من با تو بودمـ

مگر نه که با همـ بودن

همین علاقۀ سادۀ سرودنِ فاصله هاستــ ؟

من همـ هر شبــ

شعر های نو سرودۀ باران و بوسه را

برای تو خواندمـ !

هر شبــ ، شبــ بخیری به تو گفتمـ

و جوابِــ تو را ،

از آنسویِ سکوتِــ خوابــ هایمـ شنیدمـ !

تازه همین عکسِ طاقچه نشینِ تو ،

هم صحبتـِـ تمامِـ دقایقِ تنهائیِ من بود !

فرقی نداشتــ که فاصلۀ دستهامان

چند فانوس ستاره باشد

پس دلواپسِ انزوایِ این روزهایِ من نشو

اگر به حجله ای خیس

در حوالیِ خیابانِ خاطره برخوردی !