تقــــدیم به همه دوستــــای مجازیم

تقــــدیم به همه دوستــــای مجازیم

آدم های دنیــــای مجــــازی

دل دارنــد !

و چیزی به نام احســــــــــاس !

آدم های دنیای مجازی گاهی مـــــغرورند مثل مـــن !

و گاهی بی ریـــــــا مثل تـــــو !

آدم های اینجا فقط گاهی نــــــــگاه نــــــــــدارند !

این گاهی خوبــــــــــ استــــ

و گاهــی ندیدن چشم های آدم ها یکـــــ عمر اشــــــــتباه را به بار می آورد !

یک عمر اشتـــباه هم می شود تمام شـــــدن یه دوســــــتی ِ دوستـــــــ داشتنی !

آدم های دنیـــــای مجـــــازی

گاهی هیــــچ فرقــــی با آدم های اطرافـــــمان ندارند !

گاهی پشیمــــــــان می شوند

دلــــــــگیر می شوند

غـــــــصه می خورند

تنهــــــا می شوند

سکوتــــــــــ می کنند

و گمان می کنند همه چیز درستــــــــ می شود !

اما همیشه فکر های آدم ها درستـــــ نیستــــــ !

آدم های دنیای مجازی لجــــــــبازند گاهی !

آدم های دنیـــــای مجازی گاهــــی دلتنگـــــــ میشوند و هیچ حرفـــــــی نمی زنند !

چون از خاموشــــــــی ِ رفقایشان می ترســـند !

می ترسنـــد سکوتـــــــ ِ رفیقشان به معنای یکــــــ دنــــــــیا درد باشد !

آدم های دنــــــیای مــــجازی . . .

یکی از این آدم ها مثــــل مـــن

حرفـــــــــ هایش را

دلتنــــــــگی هایش را

دوستــــــــــ داشــــتن هایش را

به زبان نـــــمی آورد

تا مــــــبادا

مبــــــــــادا

رفاقتــــــــــ اجـــــباری شود !

آدم های دنـــیای مـــجازی

گاهی مثل تـــــــــو

فکر میکنند با سکوتـــــــ

با گذشـــــتن

با ندیدن حــــق خودشان

با نخواســــــتنشان

همه چیز حــــــل می شـــــود !

نه . . . رفیــــــق

اینطور نیستــــــ !

آدم های دنیای مجازی

هیچ فرقی با آدم های اطرافـــــمان ندارند !

فقط نگــــــــاه ندارند !

نـــــــگاه ...!