به سینه می زندم سر ، دلی که کرده هوایت

به سینه می زندم سر ، دلی که کرده هوایت

دلی که کرده هوای کرشمه‌های صدایت

نه یوسفم ، نه سیاوش ، به نفْس کشتن و پرهیز

که آوَرَد دلم ای دوست ، تاب وسوسه‌هایت

ترا ز جرگۀ انبوه خاطرات قدیمی

برون کشیده‌ام و دل نهاده‌ام به صفایت

تو سخت و دیر به دست آمدی مرا و عجب نیست

نمی کنم اگر ای دوست، سهل و زود، رهایت

گره به کار من افتاده است از غم غربت

کجاست چابکی دست‌های عقده‌گشایت ؟

به کبر شعر مَبینَم که تکیه داده به افلاک

به خاکساری دل بین که سر نهاده به پایت

«دلم گرفته برایت» زبان سادۀ عشق است

سلیس و ساده بگویم : دلم گرفته برایت

حسین منزوی