دوست خوب نایاب من

دوست خوب نایاب من
هرگز با چشم‌ های من ...
خودت را تماشا نکرده‌ای ...
تا بدانی چقدر زیبایی،
هرگز با گوش ‌های من ...
خودت را نشنیده‌ای ...
تا بدانی ...
چه آرامشی توی صدایت ریخته...
هرگز با پاهای من ...
با شوق ...
به سمتِ خودت قدم برنداشته‌ای ...
تو هرگز با قلبِ من ...
خودت را دوست نداشته‌ای ...
و نمی دانی چگونه می شود ...
دوست داشنت و از این دوست داشتن متولد شد ...
تو نمی دانی ..
کاش بدانی!