تو را هر کس که دارد خوش به حالش می شود قارون

تو را هر کس که دارد خوش به حالش می شود قارون

نمیدانی هلاکم من هلاکِ عشق افلاطون

تو شیرینی و در قصرِ طلایی غافل از مایی

جگر گوشهِ بخوان از دل ، تبار و ریشه ام مجنون

زلیخا پیش "تو" هیچ است و می دانم که می دانی

نکن چون قلب پوتیفار ما را بی وفا دل خون

غزل هیچ است چشمت چون شرابی کهنه و گیراست

به قرآن من،نمی بینم به این بکری دگر مضمون

شفا بخشی تو چون عیسی،تو اصلا خود مسیحایی

نمی فهمند حرفم را نمی گنجد که در قانون
سرگشته