یک شبانه‌روز با کولبران_۲

یک شبانه‌روز با کولبران_۲



ظهر است. راه را با پیمودنش نهایتا طی می‌کنیم. وقتی به عقب نگاه می‌کنم، تازه می‌بینم که چقدر از خاک ایران دور شدیم. دارم به عذابِ مسیر بازگشت‌مان، همراه با بارها و گردوغبارها و این سربالاییِ نفس‌بر و کمین فکر می‌کنم. تا همین جا از مرز «ازخودبیگانگی» گذشته‌ام. به غایت آزاردهنده است. روزهایی هستند که آرزو می‌کنی، ای کاش می‌توانستی زندگی را در آنها متوقف کنی. این یکی از آن روزهاست. اما چرا کولبران به این قیمت زندگی می‌کنند؟ چرا تا این اندازه با این همه فقر و فلاکت و بدبختی کنار آمده‌اند؟


#کورد
#کوردستان
#فرهنگ
#تمدن
#اصالت
دیدگاه ها (۱)

پارت: 29 (بخش2) **زاویه دید: هیزل*شب فضای خونه از هوای پیست ...

𝑻𝒆𝒎𝒑𝒕𝒂𝒕𝒊𝒐𝒏 𝒂𝒏𝒅 𝒔𝒉𝒂𝒅𝒐𝒘سایـہ و وسوسـہ𝐏𝐚𝐫𝐭 ۱۰۳از دست دادن مادرش...

💗 قولی که شکستییک هفته گذشته بود.هفت روزی که ا.ت تلاش کرده ب...

★سکوت....p²(۲ ماه بعد)جیهوپ:اعصابم به شدت خورد بود...تمام پر...

یک شبانه‌روز با کولبران_۱ از دانشجویی لیسانس تا شاعری که تن ...

یک شبانه روز با کولبران_۳قاطردار پیر، آخرین کولبری است که بر...

یک شبانه روز با کولبران_۳چشم‌های معصوم آرمین؛ نگاه غم‌انگیز ...

یک شبانه روز با کولبران_۳ کاک احمد اهل دل است، در تنهایی‌اش ...

چند سکانس از زندگی کولبری در کوردستان۱مرگ کسب وکار من است. چ...

یک شبانه‌روز با کولبران_۲قاطرها را آب می‌دهیم و به درخت‌ها م...

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط