بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
پاسخ قسمت سوم :
چنان که به پیامبرش فرمود: قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ - وَقُلْ رَبِّ أَعُوذُ بِكَ - قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ‌؛ اما چون دستور رسید که این آیات را به همگان ابلاغ کن، مخاطب همگان می‌باشند.
به پیامبرش وحی نمود : وَإِنْ تُطِعْ أَكْثَرَ مَنْ فِي الْأَرْضِ يُضِلُّوكَ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ إِنْ يَتَّبِعُونَ إِلَّا الظَّنَّ وَإِنْ هُمْ إِلَّا يَخْرُصُونَ‌ - اگر از بیشتر مردم روی زمین پیروی کنی و آرا و خواسته‌ هایشان را گردن نهی تو را از راه خدا گمراه می‌ کنند؛ آنان فقط از گمان و پندار که پایه علمی و منطقی ندارد پیروی می‌کنند، و تنها به حدس و تخمین تکیه دارند و دروغ می‌گویند.(سوره انعام آیه 116)
آیه خطاب به ایشان نازل شد، اما درس و تذکری به همگان می‌باشد که مبادا از اکثریت مردم روی زمین پیروی کنید که سبب گمراهی شما می‌ شوند.
آیه مورد بحث (یونس علیه السلام، 94)
خداوند متعال، نه تنها ارشاد، بلکه پاسخ به شک کنندگان، شبهه‌افکنان، منکران و مخالفان را نیز به پیامبر اکرم صلوات الله علیه و آله و دیگران تعلیم می‌دهد؛ مانند: قُلْ مَنْ رَبُّ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ قُلِ اللَّهُ قُلْ أَفَاتَّخَذْتُمْ مِنْ دُونِهِ أَوْلِيَاءَ لَا يَمْلِكُونَ لِأَنْفُسِهِمْ نَفْعًا وَلَا ضَرًّا -بگو پروردگار آسمانها و زمين كيست؟ بگو خدا بگو پس آيا جز او سرپرستانى گرفته‌ايد كه اختيار سود و زيان خود را ندارند.(سوره رّعد بخشی از آیه 16)
اگر چه آیه خطاب به ایشان نازل شده، اما چون به دیگران ابلاغ شده، خطاب به همگان می‌باشد.
در آیات پیش از 95، به ذکر تاریخ گذشتگان، از جمله حضرت موسی علیه السلام و گفتگوی ایشان با خدا و قومش اشاره نموده است، اما شبهه افکنان، تردید ایجاد می‌کردند که اینها همه تاریخ گذشتگان است، ما که آنجا نبودیم و ندیدیم، پس از کجا معلوم که چنین بوده باشد؟! در این آیه، پاسخ را تعلیم داده و خطاب به همگان می‌ فرماید: اگر شک دارید، بروید از اهل کتابی که تورات را می‌خوانند بپرسید که عیناً در کتاب آنها نیز آمده است، و هرگز در وحیانیت آیات قرآن مجید تردید نکنید.
اگرخداوند متعال،به پیامبرش میفرمود:اگر شک داری، ایشان پاسخ میدادند:خیر، این وحی توست و من هیچ شکی در آن ندارم؛چنان که بارها فرمودند: هرگز در حقانیت آیات الهی، شک و تردیدی ننمودم؛ لذا قضیه تمام بود و نزول این آیه و دستور ابلاغش به دیگران، موضوعیت نداشت؛ بنابراین، خطاب آیه، به همان تردید کنندگان است که اگر به وحیانیت و حقانیت این آیات شک دارید، بروید از همان یهودیان اهل کتاب بپرسید و شک ننمایید.
در واقع این آیه، اثبات نبوت ایشان و وحی می‌باشد. می‌فرماید: پیامبر که در آن زمان و مکان نبوده - تورات و انجیل را نیز نخوانده - نزد دیگران نیز درس نخوانده است، پس اگر از گذشته خبر می‌دهد و این اخبار در کتب پیشین نیز آمده است، معلوم می‌شود که خداوند سبحان به او وحی نموده است.(پایان)