چقدر سخت است که لبریز باشی از گفتن ولی در هیچ سویت محرم ن

چقدر سخت است که لبریز باشی از گفتن ولی در هیچ سویت محرم نباشد

که دل تنگ است، دلش سنگ است و تنهایی و هیچ سویت یار نباشد

چه سخت گفتن، چه سخت رفتن، چه ها کردن ز غم خوردن

چه تشنه در پی اش گشتن، چه آواره سفر کردن

چه بیگانه گذر کردن ز این دالان، ز این دنیای تو در تو

و باز تنهایی محض و غریبانه قلم بستن به این افکار پر تردید

و من تنها در این کنج اطاق خلوت تاریک

در این بی رحمی تاریخ

در این بیداد ساعت ها

در این نحسی باور ها

پر از ناگفته های پر صدایم من