پالتو ات را بپوش و راهی شـو ، تا رسیدن به مرز تنهایی

پالتو ات را بپوش و راهی شـو ، تا رسیدن به مرز تنهایی


کافه ها را یکی یکی طی کن ، در شب روسیـــــــاه یلدایی


خط بزن خاطرات عشقت را ، دل بکن از خیال آغوشش


خسته شو از غبار سردی که ، خانه ات را گرفته بر دوشش


رد شو از این سکوت دردآور،با غروری که هی له ش کردی


شب به شب در دلت بگو معشوق ، من نمی خواهمت که برگردی


پالتو ات را بپوش و راهی شو ، خالی از بغض های تکراری


عاشقی را بکش به صُلابه ، بین مخروبه های بی عاری


عاشقی امتداد تنهایی پیش معشوق های توزرد است...


پالتو ات را بپوش و باور کن عاشقی طعم تلخ یک درد است...!