آتیشی که از بارون شروع شد

آتیشی که از بارون شروع شد

part 33

ویوی ا. ت

تاریکی کامل بود.

نه چراغی.

نه پنجره‌ای.

نه حتی یک ذره نور.

فقط صدای نفس‌های من و جونگکوک.

ا. ت: جونگکوک؟

جونگکوک: اینجام.

ا. ت: کجایی؟

جونگکوک: همین‌جا.

ا. ت: «همین‌جا» کجاست؟

جونگکوک: کنار تو.

ا. ت: دقیقاً کدوم سمت؟

جونگکوک: سمت چپت.

دستم رو جلو بردم.

به چیزی خورد.

ا. ت: این تویی؟

جونگکوک: آره.

ا. ت: مطمئنی؟

جونگکوک: امیدوارم.

ا. ت: امیدوارم؟!

جونگکوک: شوخی کردم.

ا. ت: الان وقت شوخی نیست!

جونگکوک: تو خودت چند دقیقه پیش درباره گرسنگی‌ات حرف زدی.

ا. ت: چون واقعاً گرسنه‌ام!

جونگکوک: باورم نمی‌شه.

ا. ت: منم باورم نمی‌شه که تو هنوز به این موضوع گیر دادی.

ویوی جونگکوک

صدای نفس‌های ا. ت سریع‌تر شده بود.

می‌دونستم از فضاهای تاریک و تنگ خوشش نمیاد.

آروم دستش رو گرفتم.

جونگکوک: به من گوش بده.

ا. ت: دارم گوش می‌دم.

جونگکوک: فقط به صدای من توجه کن.

ا. ت: باشه.

جونگکوک: نفس عمیق بکش.

ا. ت: نمی‌تونم.

جونگکوک: می‌تونی.

ا. ت: جونگکوک...

جونگکوک: من اینجام.

آروم دستش رو فشار دادم.

جونگکوک: با من نفس بکش.

چند ثانیه سکوت کردیم.

بعد آهسته نفس کشید.

یک بار.

دوباره.

کم‌کم نفس‌هاش آرام‌تر شد.

ا. ت: هنوز اینجایی؟

جونگکوک: آره.

ا. ت: دستم رو ول نکردی؟

جونگکوک: نه.

ا. ت: خوبه.

چند لحظه ساکت موند.

بعد گفت:

ا. ت: جونگکوک؟

جونگکوک: هوم؟

ا. ت: اگه از اینجا زنده بیرون رفتیم...

جونگکوک: آره؟

ا. ت: من دیگه هیچ‌وقت باهات وارد انبار قدیمی نمی‌شم.

جونگکوک: قبول.

ا. ت: حتی اگه بهم پول بدی.

جونگکوک: چقدر؟

ا. ت: بستگی داره.

جونگکوک: پس کاملاً هم مخالف نیستی.

ا. ت: من فقط منطقی‌ام.

جونگکوک: معلومه.

ناگهان صدایی از انتهای راهرو آمد.

تق... تق... تق...

ا. ت دستم رو محکم گرفت.

ا. ت: اون چی بود؟

جونگکوک: نمی‌دونم.

ا. ت: تو قرار بود جواب‌های بهتری بدی!

جونگکوک: متأسفم که ناامیدت کردم.

صدای قدم‌ها نزدیک‌تر شد.

ا. ت آرام گفت:

ا. ت: جونگکوک...

جونگکوک: پشت سر من بمون.

ا. ت: کجا برم؟ دیوار پشتمه!

جونگکوک: پس کنار من بمون.

ا. ت: اینو بهتر گفتی.
ادامه
لایک 15❤✨