آمدی، وه که چه مشتاق و پریشان بودم

آمدی، وه که چه مشتاق و پریشان بودم
تا برفتی ز برم ، صورت بی جان بودم

نه فراموشیم از ذکر تو خاموش نشاند
که در اندیشه ی اوصاف تو حیران بودم

بی تو در دامن گلزار نخفتم یک شب
که نه در بادیه ی خار مغیلان بودم

زنده می کرد مرا دم به دم امید وصال
ور نه دور از نظرت کشته ی هجران بودم

به تولای تو در آتش محنت چو خلیل
گوییا در چمن لاله و ریحان بودم

تا مگر یک نفسم بوی تو آرد دم صبح
همه شب منتظر مرغ سحرخوان بودم

سعدی از جور فراقت همه روز این می گفت:
عهد بشکستی و من بر سر پیمان بودم




سعدی