02

پیوست دوم «تاریخ کوتاه ایران و جهان-892»: سه فرآوریشیوهء زیرفزید (زیرمجموعهء) ابرفرآوریشیوهء «بهره‌کش‌سالاری»
_________________________________

3- ابرفرآوریشیوهء «بهره کش‌سالاری»
{از 3200 پیشازادروز (قبل‌میلاد) تا کنون}
________________________
سومین ابرفرآوریشیوه‌ای که در جهان برپا شده است ، ابرفرآوریشیوهء «بهره کش‌سالاری» است ، که خود به سه فرآوریشیوهء «برده‌دارسالاری» ، «کرایه‌نشین‌دارسالاری» (رعیت‌دارسالاری) ، و «مزدبگیردارسالاری» (سرمایه‌داری) ، بخش (تقسیم) می شود . برجسته‌ترین ویژگی این ابرفرآوریشیوه ، اینستکه : «کنندهء کار» ، بسیار کمتر از آن اندازه از «ارزشی» که فرآوری (تولید) میکند ؛ از کارآوردها (محصولات کار) بهره‌مند میشود . سه فرآوریشیوه‌ء زیرفزید (زیرمجموعهء) این ابرفرآوریشیوه ، برابرند با:

1-3 فرآوریشیوهء «برده دارسالاری»
{از 3200 پیشازادروز (قبل‌میلاد) تا 1200 زادروزی (میلادی)}
_________________________

ویژگی نخست این فرآوریشیوه ، آنستکه «کنندهء کار» ، بسیار کمتر از آن اندازه از «ارزشی» که فرآوری (تولید) میکند ؛ از کارآوردها (محصولات کار) بهره‌مند میشود ، ویژگی دوم این فرآوریشیوه ، این بوده است که : برده ها ، بیش از توانشان کار می کرده‌اند . سومین ویژگی ، این بوده است که : برده‌دارها هر از چند گاهی ، برده‌های خود را میفروختند ، و برده‌هائی دیگر را می خریدند . چهارمین ویژگی ، این بوده است که برده‌ها را میشد که ، از جائی به جائی دیگر برد و بر سر یک پیشهء دیگر گمارد.


2-3 فرآوریشیوهء «کرایه‌نشین‌دارسالاری» (رعیت‌دارسالاری)
{از 1000 تا 1900 زادروزی (میلادی)}
__________________________
با روی کار آمدن فرآوریشیوهء (شیوهء تولید) «کرایه‌نشین‌دارسالاری» (رعیت‌دارسالاری) ، «برده» به «کرایه‌نشین» (رعیت) دگرش یافت ؛ ولی باید دانست که «کرایه‌نشین» (رعیت) ، در برخورداری از «دادآوردگان همایه‌ای» (حقوق اجتماعی) ، همانند «برده» بود ، با این ناهمانندی (تفاوت) که «خرید و فروش شدنی» و «جابجاشدنی» نبود ، و همچنین ، «کرایه‌نشین» (رعیت) ، این پروانه (اجازه) را نداشت که پیشهء دیگری بجز پیشهء پدرش را برای خود برگزیند ؛ ولی فرجاترین (مهمترین) ویژگی «کرایه‌نشین» (رعیت) ، همان «بدون سرمایه» بودنش بود . یادآوری میشود که «کرایه‌نشین‌ها» (رعیت ها) ، در ریخت (بصورت) یک خانوادهء بزرگ ، در «زمین» یا «کارگاه» یک «زمیندار» یا «کارگاه‌دار» کار می کردند ، و بخش بیشینهء (عمدهء) کارآوردها (محصولات) را به «زمیندار» یا «کارگاه‌دار» خود میدادند.


3-3 فرآوریشیوهء «مزدبگیرداری» (سرمایه داری)
{از 1700 زادروزی (میلادی) تا کنون}
_________________________________

با روی کار آمدن فرآوریشیوهء (شیوهء تولید) «مزدبگیرداری» (سرمایه داری) ، «کرایه‌نشین‌» (رعیت) به «مزدبگیر» (کارگر یا کارمند) دگرش (تغییر) یافته است ؛ ولی آنچه که بی‌دگرش (بی تغییر) مانده است ، «بی سرمایه» بودن «کارکننده‌» است ؛ و اینکه او ، بسیار کمتر از آن اندازه که «ارزش» فرآوری (تولید) میکند ؛ از کارآوردها (محصولات کار) بهره‌مند میشود.