هر چه گفتم از دلم دیدم کسی لب وا نکرد

هر چه گفتم از دلم دیدم کسی لب وا نکرد
لحظه ای را با دلم با همزبانی تا نکرد

هر چه گفتم شد غزل،بابِ دلِ همدرد ها
این چه شعر است و تغزل کاین شبم فردا نکرد

شاعرِ بیچاره را جدّی نمیگیرد کسی
گوئیا دلخوش تر از،شاعر کسی پیدا نکرد

خاطراتِ عیش و نوش و عشقبازی مالِ شعر
حالیا جز غم به قلب شاعران مأوا نکرد

طاقتم طاق است و تنهایی گریبانم درید
گوری اما در خودش این خسته دل را جا نکرد

کاش از اول کور و کر بودم نمیدانستم عشق
کاش،اما این محبت را به من دنیا نکرد

١٣٩۴/١٠/٢٩