باورش سخت است

باورش سخت است
فکر کردن به این جمله:
تا وقتےکه
حالش را نپرسے
سراغش را نگیرے،
پیامے ندهے،
زنگے نزنے،
از تو یادے نخواهد کرد
و سراغت را نخواهد گرفت...!
اینکه همیشه به یادشان باشے
تا یادت کنند،
سخت است....
اینکه همیشه باید اول
«تو»
پیشقدم شوے
و پیامےبدهے،
بپرسے:
_کجایے؟
_خوبے؟
_نیستے؟
و تو در این زمان بیشتر از همیشه
احساس تنهایےخواهےکرد!
و وقتےکه بخواهے
مثال خودشان با خودشان،
رفتار کنے،
لقب
«بےمعرفت»
سنجاق لباست مے شود...