حضرت آدم وقتی داشت از بهشت بیرون میرفت:

حضرت آدم وقتی داشت از بهشت بیرون میرفت:
خدا گفت : نازنینم آدم ، با تو رازی دارم...

اندکی پیشتر آی....

آدم آرام و نجیب آمد پیش...!!!

زیر چشمی به خدا مینگریست...

محو لبخند غم آلود خدا ، دل انگار گریست...!!

گفت : نازنینم آدم ، قطره ای اشک ز چشمان خداوند چکید...

یاد من باش که بس تنهایم... بغض آدم ترکید... گونه هایش لرزید...

به خدا گفت : من به اندازه ی گل های بهشت... من به اندازه ی عرش... نه... نه... به اندازه ی تنهاییت ای هستی من دوستت دارم....!!!

آدم کوله اش را برداشت....

خسته و سخت قدم برمیداشت... راهی ظلمت پرشور زمین....

زیر لبهای خدا باز شنید... نازنینم آدم....

نه به اندازه ی تنهایی من.... نه به اندازه ی گلهای بهشت ....که به اندازه یک دانه ی گندم.... تو فقط یادم باش..