👤 آدم ها عوض میشوند ، رنگشان میپرد، ترک برمیدارند، اما می

👤 آدم ها عوض میشوند ، رنگشان میپرد، ترک برمیدارند، اما می‌توانند همچنان که نگاهت میکنند لبخند بزنند و با آرامشی عمیق در صدایشان تو را قانع کنند که "چیزی نیست" ... دستشان را بگذارند زیر چانه ی شان و بگویند امروز از این بهتر نبوده ام ! و ته مانده های توانشان را جا بدهند در چشم هایشان تا باورت بشود که خوب اند، که آب از آب تکان نخورده ... اما اگر یک نفر باشد ، که بلد باشد جوری بپرسد "خوبی؟" که خشت خشتِ پیکرِ 👤 آدم بلرزد و بفهمد که این خوبی از آن خوبی ها نیست که با یک "خوبم ممنون" برود پی کارش ؛ حالِ 👤 آدم را جا می‌آورد. اگر یک نفر باشد که بتوانی یک دلِ سیر کنارش گریه کنی .. که هرچه هست بریزد بیرون، تا بند بیاید .. کم از مورفین ندارد ! اما میدانی .. نیست که نیست ... چه کنیم که همان "چیزی نیست" ها ، "امروز از این بهتر نبوده ام" ها ، "خوبم ممنون" ها سر و ته قضیه را هم می‌آورند تا "خوبی؟" هایی که از سرِ عادت پرسیده میشوند ؛ روی دستمان نمانند...