فراموش مي‌کنيم، آنچه داريم امانت است. پدر و مادر، خواهر و

فراموش مي‌کنيم، آنچه داريم امانت است. پدر و مادر، خواهر و برادر، خانه و ماشين و شغل و مقام و حتي سلامتي!

يادمان مي‌رود ما مالک هيچ چيز نيستيم و آنچه داريم تا اطلاع ثانوي در اختيار ماست... فقط تا اطلاع ثانوي... معلوم نيست اين اطلاع ثانوي چه زماني است؟

نمي‌دانيم که امروزمان، فردا خواهد شد يا نه؟ هزاران بار شنيده‌ايم که آدميزاد از يک دقيقه بعد خودش خبر ندارد. با اين وجود هرشب موقع خواب ساعت‌هايمان را کوک مي‌کنيم. چون اميدواريم که صبح ديگري از راه خواهد رسيد و فرصت ديگري به ما داده خواهد شد.