آسمان بود و علی بود و شب و غم هایش

آسمان بود و علی بود و شب و غم هایش
گردی از غصّه نِشسته به روی سیمایش

آخرین سفره ی افطار علی فرق نکرد
باز هم نان و نمک در عوضِ خُرمایش

میهمان بودنِ بابا، خوشیِ دختر بود
داشت دل شوره ی سختی، زِ غمِ بابایش

چقدر چشم به بالای سرش می دوزد
پُرِ درد است چرا زمزمه ی لب هایش؟

رفت مولا طرف مسجد و با خود می برد
عالمی را طرف حادثه ی فردایش

بی قرار است و از این حالتِ او معلوم است
زنده شد در نظرش خاطره ی زهرایش

سال ها رنج و غم از لحنِ اذانش پیداست
أشهد أن علی زخمیِ داغ زهراست