تو کی ز راه می آیی که شهر شب زده را

تو کی ز راه می آیی که شهر شب زده را
به روشنایی چشمم چراغواره کنم؟

هنوز هم غزلم شوکرانی است الّا
که از لب تو شکرخندی استعاره کنم